AffetmiyorumAffet! Nihayet Bu Sabah Gece Oldu

Nihayet Bu Sabah Gece Oldu!

Neden sağır taklidi yaptığımı sormayın bu satırlar boyunca, bunu o kadar ileriye vardırdım ki, bir şey söyleseniz bile sizi buradan duyamam…Neden sağır taklidi yaparak yaşadım bunca ay boyunca biliyor musun, çünkü duyma taklidi yapınca susturulma taklidi yapmak için yeterince zaman kalıyordu yaşadığınız toplumda. Nerde yaşadığımın, sağır taklidi yapmadan önce ne duyduklarımın hiçbir önemi yok, duymazdan gelmek zorunda kaldığım o kadar çok şey oldu ki şu an bir şey duymuyorum, bu satırlara neden baktığınızı da anlamıyorum, bir şey duymak istiyorsan hemen uzaklaş, hiçbir şey duyamayacaksın, çünkü seni duyamıyorum Modi, seni duyamıyorum, nihayet bu sabah gece oldu…
Sonra hiçbir şeyi duymak istemedim çünkü bir şeyleri duydukça bir şeyleri duymamaya başlıyordum, çalıştığım ses bankasından istifa etmek zorunda kaldım çünkü aynı sesleri değiştirerek sürekli insan emperyal-toplum düzeneği piyasasında tedavüle sürmek zorunda kalıyordum… Seslerin sahte olduklarını anladıkları zamanda onların seslerini kamusal fayda ile kısarak seslerin piyasada dolaşımını devam ettirmem gerekiyordu.

AffetmiyorumAffet! Sonra liman şehrine gittim, Geene. yi denize attım, düşerken çıkan sesi kaydettim ve bunu, balina seslerinin telkin edici etkisi olarak toplum ses duymazdangel piyasasına sürdüm, nihayet bu sabah gece oldu…

Elektrik bedenime iyi geldi, bugüne kadar elektriği sadece cihazları susturmak için kullanmışım çoğunluk, düşünüyorum da lambayı yaktığım an onu susturmaya eş değer oluyordu, elektrikle aydınlanmış devlet binaları susmakla eş değer olmaya başlıyordu, elektriğin bu sırada nereye gitmiş olduğunu pek sorguladığım söylenemez.

AffetmiyorumAffet! Sakın elektriği doğru amaçlarınız için kullanmayın, sizi susturmak dışında doğru bir akım vermez. Sakın elektriği geceyi aydınlatmak için kullanmayın, nihayet bu sabah gece oldu.

Sürekli tarlalara atılan bombaların seslerini duydum, sonra saat çaldı, düş duymak için dünya diye bir yere uyanmışım. Solda iki koltuk, sağda bir elbise dolabı, onun hemen yanında perdesi kapalı bir pencere. Uyanmıştım kendimi bir insan bedenimde bulmaya aldırmadan, yanımdaki kadına baktım, doğruldum ve gidip pencereyi açtım, dışarıya baktım, dışarıda dolaşan sessizliği dinledim bir süre. Solda küçük bir masa, orta yanda yarı açık duran bir kapı, sol tarafta da birkaç raf, rafların içerisinde birkaç kağıt destesi, kapının gölgesi arkadaki duvara çaprazlamasına puslu koyu gri olarak düşüyor, denize baktım, diyorum ya: nihayet bu sabah gece oldu…

Comments

comments

  15 comments for “AffetmiyorumAffet! Nihayet Bu Sabah Gece Oldu

  1. at

    Asking questions are actually good thing if you are not understanding anything entirely, except this
    post gives fastidious understanding yet.

Comments are closed.